facebook  linkedin  twitter

"Het Wenskrachtprogramma en de coachingsgesprekken zijn een heel goede richtingaanwijzer geweest. Ik heb hiermee echt stappen durven zetten."
(individuele coaching)

Over schaamte en trots

If we share our story with someone who responds with empathy and understanding shame cant survive

 

“Als ik eerlijk ben, ik zou me schamen om te zeggen dat mijn kind van een donor is (…) Ik zou het makkelijker vinden om te zeggen dat het een ongelukje was, dan dat ik op zoek ben gegaan naar een spermadonor”

Lauren Verster, in haar programma Lauren! over de kinderwens van onder meer single vrouwen.

 

Schaamte. En in dit geval: de schaamte van Lauren. Het trof me dat ze in haar programma Lauren! van maandag 25 januari 2016, met het thema Kinderwens, tot twee keer toe heel expliciet over schaamte begon in relatie tot de keuze voor een spermadonor.

En dat ze eveneens tot twee keer toe de one-night stand als aantrekkelijk alternatief voor deze keuze voorstelt.

 

Wat is schaamte?

Schaamte is een heel subjectief iets. Dat blijkt ook wel.

Waar Lauren zich schaamt, is voor mij de keuze om alleen een kind te krijgen met behulp van een donor iets waar ik trots op ben: ik heb mijn verlangen serieus genomen, ik heb verdriet en onzekerheid verdragen en de moed gehad om verder te kijken dan de gebaande wegen, ik heb tijd genomen om een verantwoorde en weloverwogen keuze te kunnen maken.

 

Schaamte heeft te maken met een overtreding van waarden, normen, regels of ideeën. Je kunt je schamen als zaken niet gaan of zijn zoals jij vindt dat het zou moeten. Of zoals anderen vinden dat het zou moeten. Of zoals jij dénkt dat anderen vinden dat het zou moeten.

Schaamte is iets heel menselijk. En het is daarom helemaal niet raar als je in de veelheid aan gevoelens rondom je kinderwens en je partnerloosheid ook schaamte ervaart. Of andere ongemakkelijke gevoelens.

 

Gevoelens van schaamte kun je aangrijpen als een uitnodiging voor zelfonderzoek. Want als schaamte te maken heeft met waarden en normen, met ideeën en verwachtingen waaraan niet voldaan wordt, wat zijn dan voor jou die waarden en die verwachtingen?

Schaamte werkt verlammend. Schaamte leidt ertoe dat je je terugtrekt, ontkent, vermijdt…

 

Wat schaamte nodig heeft

is aandacht, liefdevolle aandacht. Aandacht van jezelf, door met mildheid naar jezelf en je levensloop te kijken.

Schaamte heeft ook een luisterend oor nodig, een ontvangst zonder oordeel. De empathie van de ander.

Daarvoor zul je – in tegenstelling tot de natuurlijke reactie op schaamte - júist contact moeten leggen, kwetsbaar durven zijn. Daar is moed voor nodig. Wat daarbij kan helpen is je gevoel van schaamte benoemen.

Wat ook verzachtend kan werken, is jouw schaamte in een grotere context te zien, en daarbij te ervaren dat je niet alleen bent. Jouw individuele verhaal past in een tijd en een maatschappij, waarin er veel (goed opgeleide) vrouwen partnerloos zijn. Jij bent niet de enige zonder partner en met een kinderwens.

 

 

Wat ben ik blij met de mooie reactie van solomoeder Carlijn op de opmerking van Lauren, in datzelfde programma, dat ze ook iemand uit de kroeg op had kunnen pikken om zich te laten bezwangeren.

Ja, dat had gekund. Dat was waarschijnlijk sneller geweest, en had minder moeite en geld gekost. Maar Carlijn wil haar dochter graag recht in de ogen kunnen kijken, en heeft de verantwoordelijkheid genomen te waarborgen dat haar dochter straks als ze 16 is, haar donor kan ontmoeten.

Dat was niet de makkelijkste weg.

 

En daar zou je je voor moeten schamen?

In tegendeel: wat mij betreft is dit een keuze om trots op te zijn.

 

(en over die kroegbaby heb ik al eens eerder geblogd...)